Czas rozstrzygnąć Candy - Komu medalion z sekretnikiem?

Troszkę to trwało zanim zmobilizowałam się żeby rozstrzygnąć moje Candy. Ciągle nie mogę uwierzyć, że czas tak szybko leci i czynność odkładana na później tak bardzo przeciąga się w nieskończoność. Dziś wreszcie dorwałam ganiające na nowym rowerku Maleństwo i zaproponowałam rolę sierotki. Maleństwo było zachwycone. 

 Ochoczo mieszało w koszyku imitując ruchy maszyny losującej....

 ... by wreszcie wyciągnąć karteczkę... nie wiem czy widać? Medalion z sekretnikiem otrzyma Kamila J. z bloga zkapeluszawzięte.blogspot.com :-) 

Proszę o kontakt i podanie adresu do wysyłki. Wszystkim dziękuję za udział w zabawie, nie martwcie się coś tam wkrótce wymyślę nowego !

Candy, konkurs, giveaway - Komu haftowany medalion z sekretnikiem?

Mieliśmy dziś pierwszy naprawdę ciepły dzień. Pomimo, że ptaki śpiewają już od jakiegoś czasu to dopiero dziś poczułam wiosnę i odważyłam się na zdjęcie ciepłej kurtki. 

Wreszcie się zmobilizowałam i zapraszam na obiecane candy :-)

Tak samo jak na mojej stronie Facebook'owej do wylosowania przeznaczam medalion - sekretnik z haftem. 

ZASADY

Aby wziąć udział w konkursie należy:

1. Prowadzić aktywnego bloga

2. Być obserwatorem mojego bloga 

3. Zgłosić chęć udziału w komentarzu pod postem

4. Umieścić na bocznym pasku bloga podlinkowany banerek.

Wysyłka tylko na terenie Polski !

Na zgłoszenia czekam do 03.05.2016 do godziny 24. Wyniki ogłoszę po zakończeniu długiego weekendu majowego. 

Medalion jak medalik i wygrana bransoletka.

Mały medalionik z haftem na filcu. Średnica 25 mm. 

A teraz pochwalę się bransoletką wygraną u Dominiki z Pracowni Garderoba o, której już wspominałam na pasku bocznym. Bransoletka miała mieć blaszkę z napisem, który miałam sobie sama wymyślić i tu pojawił się problem. 

Bardzo długo myślałam co miałoby być na niej napisane i nic nie wymyśliłam. 

Wtedy przyszedł mi do głowy genialny pomysł. Bardzo podobały mi się bransoletki Dominiki z kolorowymi kamieniami w plasterkach. 

A gdyby tak w miejsce blaszki wstawić kolorowe kamienie? Dominika powiedziała, że to to nie problem. 

No i mam swoją bransoletkę. Jest śliczna. Przyszła przepięknie i z wielką troską zapakowana... z życzeniami, na sztucznym sianku :-) Jestem wielką fanką biżuterii Dominiki i stylu jaki reprezentuje. Warto zajrzeć na jej bloga. 

Jeszcze raz bardzo, bardzo dziękuję Dominiko !!! 

Haftowany medalion z sekretnikiem i strona na Facebooku.

Parę tygodni temu zmobilizowałam się wreszcie i założyłam stronę na Facebooku - co można już było zaobserwować na blogu, w górnym prawym rogu pojawiło się nowe okienko. 
Polubień przybywało, szczególnie ucieszyło mnie setne, więc z tej okazji zapowiedziałam rozdanie - losowanie. 
Zanim je ogłosiłam przybyła kolejna gromadka lubiących. Dziś zamieściłam informację oficjalną, więc zainteresowanych odsyłam na fanpage. 
Prezentem jest medalion z sekretnikiem z poniższego zdjęcia, średnica wstawki haftowanej 20 mm. 

Blogowym obserwatorom, nieposiadającym konta na Facebooku również nie pozostanę dłużna. Candy na blogu wkrótce :-) 

Róże i bzy na lnie oraz zabawy włóczką i motowidłem.

Medalion - róże i bzy na czarnym lnie. Haftowałam jakiś czas temu, wysłany w świat, mam nadzieję że cieszy nową właścicielkę. Powstała wtedy cała seria podczas testowania lnianej muliny DMC o której pisałam TU.

W oko wpadła mi zabawa Art - Piaskownicy, FOTOgra - wełna. Na szczęście nie trzeba pokazywać gotowej pracy z wełny i nawet wełna, jak dobrze zrozumiałam, nie musi być prawdziwa ... więc pokazuję moje poczynania z włóczką o nieznanym składzie.

Kiedy tylko dostanę w ręce dzianinę o wątpliwej urodzie zaraz przeznaczam ją do recyklingu, który zwykle kończy się na pruciu, prostowaniu, praniu. 

Przędza jest mięciutka, słabo skręcona, miałam skrytą nadzieję, że ma domieszkę jakiegoś szlachetnego runa: angory, wełny jagnięcej...? ale być może jest to tylko zwykLa bawełna - dość długo wysychała po praniu.

Urządzenie widoczne na zdjęciu to zabytkowe motowidło, który pożyczyła mi uczennica. O ile dobrze pamiętam dostała go od sąsiadki, a ta znalazła go w starym, poniemieckim (pomazurskim) domu.

Kocie kolczyki - filcowane z sierści kota perskiego.

Kolczyki z sierści kota perskiego i kosteczek krzemowych.
Bardziej ekonomicznie, ekologicznie, naturalnie, w zgodzie z przyrodą już się chyba nie da. 

Kuleczki do kolczyków ufilcowałam dawno temu i tak sobie leżały i czekały na swój czas.... tak samo jak jeden z kolczyków do którego parę zgubiła mi Najstarsza.

Czas wreszcie nadszedł, a zmobilizowało mnie wyzwanie Turkusowego Hamaka pt. "Koty".
Kot nie ucierpiał. Wręcz przeciwnie. Kiedy pokazałam moje kolczyki podopiecznym spotkałam się z pytaniem "pani zabiła kota?" Musiałam więc cierpliwie tłumaczyć, że kot żyje i ma się bardzo dobrze, po prostu ze względu na długa sierść musi być czesany, a wyczesane futerko odkładałam sobie z myślą o filcowaniu. 

Swój pomysł uważałam za nowatorski i godny opatentowania, ale gdzieś się już nim pochwaliłam i dowiedziałam się, że gdzieś już jakieś wzmianki o tym się pojawiły.... (jak o większości rzeczy które wymyśliłam sama).

Słów parę o materiale.
Czesanka z kota perskiego jest niezwykle delikatna, elegancko filcowała się samymi igiełkami, nie wymagała poprawek metodą na mokro. Kuleczki są leciutkie jak puch, delikatne w dotyku, milutkie.... no i dają świadomość bliskości ukochanego zwierzaka. 

Malwina mieszka z nami ponad 11 lat i jest kotem uwielbianym przez wszystkich domowników oprócz Pana, który niezmiennie od 11-stu lat powtarza na jej widok, że zrobi z niej mopa.

To zdjęcie obrazuje przekrój kolorów jakie mam do dyspozycji dzięki Malwinie. Wszystkie kolory widać na ufilcowanych kuleczkach, czarny daje ten odcień szarości na jednej z nich.

Medalion z haftem w stylu shabby chic

Po raz pierwszy zmierzyłam się ze stylem shabby chic. Nie jestem pewna czy wyszło mi to co zamierzyłam. 
Problem w tym, że niedawno zmieniłam laptopa i nie mam wyczucia do tego nowego. Zdjęcia robiłam po południu, potem rozjaśniałam w programie graficznym. 
Pudrowe kolory, po tym zabiegu zrobiły się jakieś intensywniejsze niż są w rzeczywistości. Każdy mój ruch przy laptopie i zmiana kąta widzenia pokazuje mi moje dzieło w innej tonacji. Nie wiem co zobaczą inni.

Średnica haftowanej wstawki - 3 cm. 

Pod kwiatuszkami ukryłam koronkę w kolorze waniliowym. Dodatek koronki był konieczny w wyzwaniu na blogu sklepu - ewa Pastelowe shabby w koronkach na które zgłaszam naszyjnik. 

A zgłaszam go jeszcze na wyzwanie Szuflady Schabby chic. 

Wędzona sielawa na wielkanocny stół, przysmak suwalsko - mazurski.

Przysiadłam na chwilę przed komputerem, żeby troszkę odpocząć po kuchennych szaleństwach, patrzę, a tu całkiem sympatyczne wyzwanie w Szufladzie się pojawiło - "Wyzwanie specjalne Wielkanocne przysmaki". 
Dania na moim stole będą zupełnie normalne, banalne wręcz, trudno byłoby mi się czymkolwiek pochwalić..... z wyjątkiem wędzonej sielawy z której jesteśmy bardzo dumni, ponieważ uwędziliśmy ją sami ! 

Właściwie dopiero zaczynamy przygodę z wędzeniem w "przydomowej" wędzarni i testujemy to i owo. Sielawę na tą okazję trzymaliśmy zamrożoną od dawna - spokojnie nic jej się od tego mrożenia nie stało, wyszła pyszna jak dopiero złowiona. 

Nie dalej jak dziś rano słuchałam radia i dowiedziałam się, że mazurzy do koszyczka ze święconką wkładali również ryby. Całe szczęście, że chłopaki uwinęli się z wędzeniem przed święceniem i zdążyłam jeszcze dorzucić symboliczną rybkę. W końcu mieszkamy na Mazurach więc tradycji stało się zadość. 

Teraz przepis.... z tym będzie troszkę gorzej, bo w dużej mierze eksperymentowaliśmy, posługując się "telefonem do przyjaciela" w tym przypadku do teściów. Rybki po rozmrożeniu leżały w solance - dość dobrze osolonej wodzie (ok.30 gram na litr wody) około 10 godzin. Po wyjęciu suszyły się na powietrzu około godziny. Później zostały poddane obróbce: suszenie w rozgrzanej wędzarni ok. 1/2 godz. w temperaturze 40 stopni. Wędzone mokrym drzewem olchowym bez kory, wisiały sobie w gęstym dymie, pod naszym czujnym okiem (i przykryciem z worka jutowego) 1,5 godz w temperaturze 50 -60 stopni. To niedługo ponieważ nasze rybki to drobnica, gdyby były większe musiałyby wisieć trochę dłużej.
Gotową rybkę poznaje się po złocistym kolorze i łatwości z jaką mięso odchodzi od ości. Trzeba złapać właściwy moment, powinna być wilgotna, nie przesuszona. 
Dodam tylko, że to przysmak naszych dzieci. Najstarsza, która była koszmarnym niejadkiem uważała tylko wędzoną sielawę. 
I jako ciekawostka -  na każdym weselu w naszej rodzinie nie mogło zabraknąć jej na stole.

Lniany organizer/koszyczek z materiału dla miłoścniczki textile art.

Uszyłam coś co dawno wpadło mi w oko, podczas wędrówek po stronach z inspiracjami. Pewnie sama nie prędko zabrałabym się za uszycie lnianego organizera/koszyka/pojemnika, ale zmobilizowało mnie wyzwanie Kreatywnego Kufra - Wyzwanie Tematyczne  - Organizer.  
Koszyczek powstał jako praca przykładowa, więc proszę nie życzyć mi powodzenia w wyzwaniu :-)

Warstwa zewnętrzna to len o grubym splocie, wewnętrzna cieniutka, ale sztywna bawełna. Kwiaty powstały z różnych materiałów  gromadzonych od lat z myślą o przerobieniu na tekstylne kwiaty.  

Wzór na kwiatek centralny pokazywałam już w innym poście jako ozdoba opaski Maleństwa. Jego wykonanie to czysta przyjemność ... zresztą wykonanie reszty to też czysta poezja, mogłabym tak siedzieć i motać bez końca. 

Medalion z różami, wygrane nożyce elektryczne i szydełkowa przeróbka dekoltu.

Ale to już było? Zaległości z lata jeszcze. Medalion był widoczny na zdjęciu zbiorowym. Teraz zbliżenie.

Jakiś czas temu wzięłam udział w zabawie na blogu zygzakiem.art.pl  i wygrałam nożyce elektryczne, uniwersalne. 
Są świetne. Sobie buczą, wibrują i tną kartony, materiały, a po wymianie głowicy (nie ma jej w tym zestawie) na silniejszą tną inne twarde materiały np. wykładzinę, blachę, płytki PCV.
 "Starałam się o nie" z myślą o warsztatach różnych... bo jak napisałam w komentarzu do zabawy sama nie wiem co jeszcze wymyślę.... zresztą przytoczę cały komentarz - w końcu to dzięki niemu dostałam nożyce:

cytuję samą siebie:
"Oj, ciężko mi opisać do cięcia jakich materiałów użyłabym tych nożyc (gdybym je miała) … prowadzę zajęcia rękodzielnicze z różnymi grupami wiekowymi i tniemy przeróżne rzeczy. Takie zajęcia to nie lada wyzwanie więc nigdy nie wiem czym sama siebie zaskoczę. Ostatnio wymyśliłam cykl warsztatów szycia na maszynie pt. „Eko-edukacja przez eko-sztukę”. Dostaliśmy pieniądze na skupowanie zużytej odzieży, która nie zeszła z ciuchlandów (potencjalnych śmieci) na maszynę do szycia też dostaliśmy no i tniemy te stosy, szyjemy z nich maskotki, kosmetyczki, piórniki, pajacyki i wszystko co nam przyjdzie do głowy.
A nie wspomnę jaką reklamę miały by nożyce wędrując ze mną po warsztatach tu i ówdzie. Myślę, że nudzić się ze mną nie miały by kiedy. "

Tak je reklamuje producent:

• Idealne rozwiązanie do codziennych prac wymagających cięcia
• Nożyce uniwersalne to wszechstronne narzędzie do cięcia wszelkiego rodzaju elastycznych materiałów typu: tkaniny, wykładziny dywanowe, tektura, papier, kwiaty i wiele innych
• Łatwa wymiana głowicy nożyc dzięki zastosowaniu mechanizmu Clic
• Umożliwia precyzyjne cięcie detali po liniach prostych i wzdłuż krzywych
• Duży przycisk blokady do pracy ciągłej
• Swoboda dzięki rozwiązaniu bezprzewodowemu z zastosowaniem akumulatora NiMH 4,8 V

Na stronie producenta można poczytać więcej o nich i obejrzeć film instruktażowy.  

A tu przykład zastosowania szydełka (i tak używam go gdzie tylko się da). Bluzeczka z racji posiadania ogromnego, fantazyjnego golfa nie nadawała się do użytku (oczywiście wg. Maleństwa). Golf amputowałam, brzeg obrzuciłam kilkoma okrążeniami półsłupków. Koleżanka z pracy (nie w temacie rękodzieła) skwitowała - "śmieciosztuka". Nie powiem, trochę się obraziłam.

Dowód na posiadanie dziecka kreatywnego. W najdalszym kącie korytarza takie coś znalazłam. 

 

Naszyjnik z haftem na bardzo starym samodziałowym płótnie.

Naszyjnik z haftem na bardzo starym samodziałowym płótnie, powstał jako praca przykładowa na wyzwanie tematyczne Kreatywnego Kufra, Film: "Gnijąca Panna Młoda". Kolorystyka, moim zdaniem oddająca zwiewną, delikatną (niebiesko - siną) bohaterkę filmu, jak również pasująca do dni zadumy jakie właśnie przeżywamy (oczywiście mam na myśli nie Halloween, a dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki).

  
Szczególną frajdę sprawiła mi okazja do wykorzystania pradawnego płótna które znalazłam w domu rodzinnym, w pradawnej szafce chrupanej przez korniki, w pradawnym pomieszczeniu, (które właściwie zostało już wyłączone z użytku, a jest "doklejone" do domu) zwanym pieszczotliwie "kapciorą". Dlaczego kapciorą? może dlatego, że mój dziadek był szewcem i w przybudówce tej miał swój warsztat i leżały tam buty... (kapcie) ? Słowniki donoszą, że w gwarze uczniowskiej kapciora to zaplecze klasy.

Tu zrobiłam zdjęcie przed przycięciem żeby uwiecznić to niesamowite płótno, z wyraźnym prostym splotem. Widać również przebarwienia i przybrudzenia, wiedziałam że jak je utnę nie będą już tak widoczne. Widziałam na blogach próby postarzania przy pomocy wywarów z kawy czy herbaty, miałam tyle szczęścia, że stare płótno mojej babci czekało aż je znajdę i czas dokonywał na nim przebarwień. Zostało go jeszcze sporo więc pojawi się oprawione w naszyjnikach jeszcze nie raz.

A przy okazji przypomnę, Projektant/-ka Kreatywnego Kufra pilnie poszukiwana !

Naszyjnik z haftem w szarościach na wyzwanie Art-Piaskownicy i Kreatywnego Kufra.

Do ponownego szybkiego pojawienia się na blogu zmobilizowało mnie wyzwanie Kreatywnego Kufra, po raz pierwszy, połączone z wyzwaniem Art- Piaskownicy. Należy przygotować dzieło w kolorach: czarny, biały, szary - w odcieniu który nie będzie podobny do czarnego i dowolny kolor: różowy, żółty, zielony, niebieski itp. Oto moja praca przykładowa: naszyjnik z haftem na białym lnie, powierzchnia wstawki 2,5 cm x 2,5 cm. Zapraszam do udziału w wyzwaniu !

 

Pochwale się też dziełem Męża, wykonanym dzięki mojej inicjatywne i z niemałym udziałem zbiegów okoliczności - które doprowadziły do powstania portretowego zdjęcia syneczka. A było to tak: namówiłam wszystkich członków mojej rodziny na udział w warsztatach fotograficznych odbywających się w czasie wakacji w naszym GOK-u. Warsztaty miał poprowadzić sympatyczny miejscowy fotograf Radosław Nowacki. Na miejscu okazało się że sprawił nam niespodziankę i zaprosił do współpracy  fotografa wydawnictwa Zwierciadło - Rafała Masłowa (tego od nagrodzonego zdjęcia D. Passenta o którym zainteresowany powiedział, że wygląda na nim gorzej niż w rzeczywistości) - przebywającego na Mazurach w ramach urlopu. No i tenże wielki fotograf wybrał na warsztatowego modela syneczka mojego i na nim objaśniał nam tajniki fotografii portretowej (pękałam z dumy).  Zdjęcie jakie nam pozostało na pamiątkę tych okoliczności przykazałam Mężowi umieścić na naklejkach na zeszyty szkolne, które to już sam Mąż, beż mojej pomocy (no może z małymi konsultacjami)  zaprojektował i wykonał na specjalnym najlejkowym papierze.

I pomysł na czarny bez na zimę. Soki, syropy znają wszyscy, ale trafiłam na (jak dla mnie) coś zupełnie nowego. Suszone owoce na zimową herbatkę. Suszyły się trochę długo, raz na słońcu, raz w piekarniku... ale kiedy wyschły okazało się, że było warto. Napar jest słodki, z miodowym posmakiem. Zupełnie nie ma tej cierpkości, która w sokach czasem aż parzy język. Mam nadzieje że zachował swoje lecznicze właściwości. 

I nagrodą wygraną w konkursie się pochwale. Ełckie Supermamy ogłosiły na fc konkurs na najciekawsze zdjęcie z udziałem ich ulotki. Wysłałam zdjęcie zrobione z gigantyczną pszczołą z naszego parku owadów. 

Zajęłam trzecie miejsce i odebrałam taka oto niespodziankę.

Bardzo, bardzo Supermamom dziękuję. Oprócz firmowego zestawu Lirene dostałam też smycz i długopis z urzędu miasta, krem do pupci Bepanthen, próbki dla niemowlat: płynu do mycia butelek, płynu do kąpieli oraz wkładki laktacyjne !

Szydełkowa zawieszka - koniczyna i o zwiedzaniu Suwalszczyzny.

Koniczynka szydełkowa, w roli zawieszki, na  Wyzwanie Motyw - Koniczyna Kreatywnego Kufra.
Usztywniona na blaszkę przy pomocy lakieru akrylowego do parkietów (używałam go też do zabezpieczania i usztywniania wikliny papierowej i decoupage). Uszko do zawieszki jest ze srebra,a włóczka to ta cudowna przędza alpaki z jedwabiem (zrobiłam z podwójnej, bo jest cieniutka) - ze sklepu Art-Bijou.

W ostatni weekend zwiedzaliśmy to i owo - tak jak najbardziej lubię czyli najbliższe okolice. Umówiliśmy się z moimi rodzicami na rodzinne zwiedzanie - zrobiliśmy wypad na Suwalszczyznę. Oni nadjechali ze wschodu, my z zachodu - (tak w uproszczeniu)...spotkaliśmy się w połowie drogi.

Aż wstyd powiedzieć, ale miejsce zetknięcia się trzech granic (Polski, Litwy, Rosji) oraz dodatkowo granicę województw warmińsko - mazurskiego i podlaskiego mijaliśmy wielokrotnie jadąc z Gołdapi do Sejn. Pokazywałam dzieciom z samochodu, ale jakoś nie przyszło nam do głowy, żeby się zatrzymać.
A tym razem miła niespodzianka. Malutki parking, bileciki, autokar z zagranicznymi turystami, przekrój ras i tygiel języków - wszyscy na tym naszym "końcu świata" czekają w kolejce żeby zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie w takim wyjątkowym miejscu. 

Ale uwaga !!! Tylko część Polska i Litewska jest taka przyjazna. Tablica informuje, że wstęp na stronę Rosyjską jest zabroniony, nie można stanąć na rosyjskiej części obelisku,
a nawet nie można robić zdjęć kierując aparat w tamtą  stronę! 
Nasze ruchy śledziła kamera zamontowana na wysięgniku przez rosyjską straż graniczną. "Big Brother"- jak powiedziała przewodniczka do turystów z autokaru.

Po drodze wpadliśmy pokazać dzieciom wiadukty w Stańczykach. Mosty powstały przed pierwszą wojną światową i zadziwiają swoim rozmachem. Trudno przy dzisiejszej technologii wyobrazić sobie jak wtedy poradzili sobie budowniczy zalewając betonem konstrukcję wysoką na 36  i długą na 180 metrów !!!
Kiedyś biegła tu linia kolejowa Gołdap - Żytkiejmy.
Jak byłam tu ostatni raz (dawno to było) miałam możliwość obserwowania skoków na bungee. Stałam za plecami osoby, która miała skoczyć i ....przysięgam, czułam jej strach!!! A potem usłyszałam krzyk rozpaczliwy nieszczęśnika i świst spadającej liny!!!
Teraz teren trafił w ręce prywatne i skoki już się tu nie odbywają.
Zaglądamy, co też tam jest w dole.....

A w dolinie pod wiaduktami płynie rzeczka Błędzianka. Wygląda jak leśny  strumyczek, malutka i niepozorna, a nad nią takie kolosy !!!

Potem zjedliśmy obiad w Jeleniewie, w restauracji "Pod Jelonkiem" na punkcie której mają pozytywnego bzika moi rodzice. Odkąd pierwszy raz trafili w to miejsce jeżdżą tam na kartacze. Cóż to takiego kartacze? to temat na kolejny post (zdjęcia jeleniewskich kartaczy ma Mąż w swoim telefonie, nie mogę ich wyegzekwować więc cierpliwości)...

A wiecie, że podobno północne krańce Mazur należą do najrzadziej odwiedzanych zakątków kraju? Ciekawe czemu w takim razie restauracja była oblegana przez takie tłumy .... (bo to już Podlaskie?)
Pomimo tłoku zostaliśmy obsłużeni bardzo szybko, wręcz błyskawicznie !
Po obiedzie (Mąż zjadł 2,5 porcji) mobilizując resztki sił podjechaliśmy pod ośrodek Szelment, obejrzeliśmy profesjonalny parki linowy ze skałką wspinaczkową i górę na której zimą można zjeżdżać na nartach (jest wyciąg), a w tym roku ma być oddany wyciąg nart wodnych ufff dobrnęłam do końca opowieści.....
tu pożegnaliśmy się z moimi rodzicami i odjechaliśmy: oni na wschód, my na zachód.

A cała Polska i tak ruszy nad morze - jak co roku !!!

Broszka z haftem rococo oraz dwie informacje techniczne.

Zanim zaprezentuję nową biżuterię chciałam pochwalić się zupełnie niespodziewanym faktem.. w sumie sama się zgłosiłam, więc mogłam się spodziewać, że zostanę wybrana... ale kiedy to nastąpiło byłam tak zaskoczona, że gotowa byłam zrezygnować !!! Zostałam projektantką pierwszego w Polsce bloga wyzwaniowego dla twórców biżuterii - Kreatywnego Kufra ! Razem ze mną, "do spraw biżuteryjnych" została przyjęta Weraph, której koralikowymi dziełami usiany jest prawie cały internet oraz Magdalena Różyło do działu fotograficznego.

A oto i broszka z różanym haftem rococo, którą udało mi się zrobić w przerwie świątecznej - na zamówienie koleżanki Joli - sprzed kilku miesięcy.........wstyd. 
Na swoją obronę mam tylko to, że ja nadal nie mam swojej broszki chociaż mam bluzkę, która o broszkę aż się prosi... 

Haft na czarnym lnie, bordowe różyczki w oprawie w kolorze antycznego brązu - styl vintage. Całość z oprawką ma 3,5x2,5 cm. Część lniana 2,5x2 cm. 

Jednak nie udało mi się w terminie uporządkować spraw zeszłorocznych - zapomniałam o pokazaniu zakupów które poczyniłam w sklepie Kadoro, kiedy to właściciel tego sklepu wyróżnił moje prace w wyzwaniu "Barwy Jesieni" na blogu Banae.pl. Dużo przydatnych drobiazgów, na wiosnę mam zamiar zaszaleć i nosić własnoręcznie wykonywane bransoletki, teraz nie noszę bo mój strój do pracy to ciepłe swetry i bluzy, które nie sprzyjają eksponowaniu biżuterii. W sposobie pakowania rozczulił mnie dostawca tych cudowności - arkusz czarnego filcu - widoczny w tle, zapakował oddzielnie w folię bąbelkową :-)