Medaliony z makami. Tym razem maki haftowane.

Dawno już nie haftowałam maków, właściwie nigdy nie haftowałam maków na medalionach. 

Te pierwsze nie były przecież wyszywane tylko tekstylne. Chciałam zobaczyć, jak będą wyglądały wyszyte i popełniłam te właśnie, ale.... 

Wydały mi się jakieś blade i mało wyraziste więc przeleżały sporo czasu w ciemnym kącie (jak wszystkie inne, które uważam za nieudane). 

A kiedy już mi przeszła złość i rozczarowanie, podkolorowałam łąkę zieloną farbą (kultową dla mnie) o której pisałam już TU.

No i ta wersja zadowoliła mnie dużo bardziej. Na tyle żeby maki ujrzały światło dzienne. 

Miałam rację? 

Medalion z różanym haftem, czerwone róże retro i o katalogu z wystawy znanej hafciarki.

Czy ja jeszcze tego nie pokazywałam ? Też zaległości. Medalion z różanym haftem na czarnym lnie.

Jakiś czas temu, w zabawie na blogu pewnej znakomitej hafciarki - Doroty Chmielewskiej, wyraziłam chęć posiadania katalogu z jej wystawy. Właśnie go dostałam, czym niniejszym się chwalę.
Pani Dorota Chmielewska zajmuje się haftem artystycznym, (haftuje między innymi sztandary) techniką haftu płaskiego i acupictury (akupictury).

Acupictura to technika haftu płaskiego - kolorowego, wywodząca się ze średniowiecza gdzie za pomocą "malowania igłą" przedstawiano sceny sakralne. Inaczej zwana jest haftem malarskim.

Ten obrazek znałam od dawna. Zanim jeszcze trafiłam na blog jego twórczyni opowiadałam o nim na warsztatach z haftu płaskiego. Aż trudno uwierzyć, że pustynię można przedstawić za pomocą ściegów !

Od jakiegoś czasu dręczył mnie dylemat, dlaczego nie da się wyhaftować mgły.... a tu proszę - jest mgła i do tego jaka piękna. Da się? Da się ! 
Tylko nie na moich naszyjnikach - za mała powierzchnia (chociaż zamierzam spróbować). 

Podlaski, haftowany ręcznik babci Czesi i wydawnictwa Muzeum Podlaskiego w Białymstoku.

Ze szpitala wyszłam już jakiś czas temu, ale tak mi się fajnie wszystko zresetowało, że nie czułam potrzeby otwierania komputera i internetu (chociaż wcześniej Mąż prorokował, że nie dam rady bez tego i zemrę rychło bez dostępu do nich). 
W pierwszym odruchu miałam nieprzemożoną ochotę opisania tego co mnie spotkało/spotykało podczas pobytu w szpitalu i wyżalenia się światu.... z czasem złość i zdziwienie mi przechodzi, a że nie ma w zwyczaju blogowym opisywać wątków osobistych to i ja postanowiłam ich zaniechać. 

No, nie. Nie wytrzymam. Chociaż trochę napiszę. Po pierwsze: pamiętacie akcję "Rodzić po ludzku"? - zmieniła podejście lekarzy i położnych do rodzących kobiet. Czy nie przydałaby się akcja "Leczyć się w szpitalu po ludzku"?
Nie jestem osobą przewrażliwioną i nie czepiam się drobiazgów. Ale nie daje mi spokoju przyzwolenie na to, że pielęgniarka na wieczornym dyżurze terroryzuje staruszka po operacji. On prosi o przyniesienie protezy (jesteśmy na sali pooperacyjnej). Prosi raz, prosi, drugi. Prosi wiele razy i widać, że ciężko mu się rozmawia bez tej protezy i bardzo mu na niej zależy. Pielęgniarka biega, ciągle zajęta, protezy nie przynosi, a w końcu jak się nie zdenerwuje, "co za upierdliwy dziadek, tylko proteza i proteza ! po co mu ona! żeby chociaż mógł jeść to rozumiem !?".  Dziadkowi też puściły nerwy i lekko pielęgniarkę zwymyślał. Protezę przyniosła, trochę skruszała i wtedy się okazało, że dziadek po włożeniu ząbków okazał się bardzo nobliwym starszym panem. Okazało się, też, że gdyby miał ją od początku to prawdopodobnie nikt nie ośmieliłby się nazwać go upierdliwym dziadkiem czy staruszkiem, bo był to ktoś komu należy się "szacunek od pierwszego wejrzenia". Aż strach pomyśleć jak ta pani  traktuje tych zwykłych, prostych dziadków. 

Na drugi dzień zawarłam bliższą znajomość z tą pielęgniarką. Wysłuchałam jej długiego monologu jak to ona się nie rozczula nad sobą, pomimo, że na emeryturze to pracuje i czuje się świetnie, bo jest aktywna, a po operacji to od razu wstała, a jak tylko wyszła to zrobiła i przyniosła zakupy, ugotowała obiad.

 I pewnie słuchałabym jej z przyjemnością gdyby nie fakt, że monolog miał być aluzją do mojej zdechlakowatości, bladości, wiotkości i słabości pooperacyjnej. Nie wzięła tylko pod uwagę, że miałam bardzo słabą morfologię i dyżurujący w nocy lekarz otrzymał reprymendę od zwierzchnika, że mi krwi nie podał już przed nocą, jak tylko zgłosiłam, że coś ze mną nie tak i zrobiono mi badania krwi. A byłam tak słaba i wyczerpana walką o przetrwanie, że nie byłam w stanie nic jej na to odpowiedzieć. 

Miało być o ręczniku babci mojego Męża. Ręcznik znalazłam na dnie komody mojej teściowej w trakcie poszukiwań haftów babci Jankowskiej o której twórczości pisałam TU. Ręcznik przyjechał z babcią Czesią z Bokin, miejscowości należącej do województwa podlaskiego. Prawdopodobnie haftowała go babcia Czesia, ale pewności nie mamy, a ja osobiście to mam nawet wątpliwości. Bo gdyby go wyhaftowała, to czemu nie popełniła innych dzieł? Szydełkowała, owszem, więc może chociaż koronka jest jej dziełem? Faktem jest, ze ręcznik jest (babci już od paru lat nie ma). Wzór haftu jest bardzo nietypowy, miałam nadzieję że coś podobnego znajdę w publikacjach o których za chwilę, ale niestety, nie znalazłam wzoru nawet ciut podobnego.

 Dzięki wpisowi na blogu chagi, dowiedziałam się, ze Muzeum Podlaskie w Białymstoku zajęło się ręcznikami ludowymi, wypożycza je od posiadaczy, opisuje, fotografuje (własne eksponaty też) i wydaje album im poświęcony. I mało tego, że album to jeszcze i wzorniki. Można do nich napisać i otrzymać je, trzeba tylko pokryć koszt przesyłki. Co też niezwłocznie zrobiłam i dziś przesyłkę otrzymałam. Na wzornik z haftem krzyżykowym się już nie załapałam. Album jest świetny. Eksponaty od osób prywatnych mają duże, ładne zdjęcia, egzemplarze muzealne - nie. Czyżby po to, żeby zachęcić do odwiedzin w muzeum i przyjrzenia im się z bliska? :-) Obiecuję solennie, w Białymstoku bywam, nawet i w tym tygodniu byłam, ale zawsze coś ważnego trzeba załatwić....latem zwiedzanie Białegostoku i muzeum, koniecznie.

Trochę zdziwiło mnie, że Wzornik w tytule ma "...tradycyjnych haftów i koronek ręcznika ludowego" ale wewnątrz wzorów koronek nie znalazłam. Są wzory haftów, trzeba byłoby je sporo powiększyć żeby otrzymać rozmiar pierwotny. I wzór który od razu rzuciła mi się w oczy (skradł mi serce) na stronie 20, okazał się nie w 100 % odwzorowany. Żebym nie wyszła na złośnicę, ale..... brakuje jednego listka :-)

Kolejne maki - medaliony haftowane i o soku z brzozy.

Kolejne bliźniaki - haftowane maki, bynajmniej nie jednojajowe - różnica są, i owszem. Pierwsze zdjęcia w oprawie srebrnej i antycznej - zdjęcie ostatnie prezentuje wersję ostateczną: obie koleżanki zamówiły w antycznej.

Z racji farmerskich zapędów Syneczka podpowiedziałam mężowi, żeby pokazać małemu jak ściąga się z brzozy sok.

Sama robiłam to wieki temu, właściwie raz czy dwa, chciałam sprawdzić jak to jest i czy te legendarne właściwości cudotwórcze odczuję na własnej osobie...
 Brzozy miałam wtedy na rodzinnym polu, gdzie łąka przechodziła w brzozowy las, a później w las prawdziwy. 

Mało go wtedy natoczyłam, tak tylko na próbę. Z klonu też - ten był naprawdę pyszny....Ściąga się go jak tylko pierwsze soki zaczynają krążyć w drzewie, zanim zaczną pojawiać się listeczki.

No i poszedł mąż z Syneczkiem na koniec działki, podłączyli pięciolitrową buteleczkę. Po nocy buteleczka była pełna, a nawet napęczniała od ciśnienia, bo rurka osadzona była bardzo ciasno. Próby z klonem nie powiodły się, chyba jeszcze za wcześnie.... pozostaje mi delektować się syropem klonowym, który dostarcza dzieciom babcia z za granicy.


Pijemy tenże sok, od kilku dni, syneczek zachwycony, aż mu się oczy świecą. Sok w mojej rodzinie ściągało się od dawna. Dziadek podobno go kisił, ale taki pamięta tylko moja mama, nie wiem jak to zrobić. Do stryjka jeździliśmy na święta Wielkanocne, mieszkał na terenie wodociągów suwalskich, na całym wielkim drzewie wisiały butelki poprzyczepiane do gałązek - wszyscy pracownicy ściągali sobie sok. 

Tak sobie go popijam i zastanawiam się nad jego właściwościami. Zmęczenie wiosenne jak było tak jest, może częściej korzystam z ubikacji - duży plus, bo zwykle za mało piję, na czym cierpi moja lewa nerka (szczególnie).  

Trudno mi odróżnić sok brzozy od wody kranówy. Może w dużych miastach różnica byłaby znacząca, ale my tu mamy idealną wodę z wodociągów więc oszukałam Maleństwo, które z nieufnością podeszło do nowości: powiedziałam jej, że to zwykła woda (zresztą jej ulubiony napój) i pije. A jak ona nie widzi różnicy, to znaczy, że jej nie ma... !

Skąd zatem wzięło się to przekonanie wielu pokoleń w jego odżywcze właściwości? Może stąd, iż kiedyś ludzie na przednówku byli niedożywieni.....? niedobór mikroelementów dawał im się we znaki.... a woda brzozowa uzupełniała ich braki i samopoczucie ulegało wyraźnej poprawie? 

Wszystkich informuję, iż drzewo nie ucierpiało na tym procederze. Dziurka została zabita przez mojego męża kołeczkiem, a tak wielkie drzewo nawet nie zauważyło ubytku paru litrów wody - podobno.

Zapowiadany post o pewnej Babci która haftowała aż do samego końca.... życia.

Zapowiadany post o tym jak pasja tworzenia pozwoliła Babci Jankowskiej  przejść przez życie...zapowiedź była TU.  I niech nikt nie waży się przyglądać i krytykować, że niedokładne, że każdy w swoich pawlaczach ma takie "skarby", bo nie o to chodzi żeby się tu chwalić. Nie na ocenę haftowała Babcia Jankowska i w wystawach pewnie nie brała udziału, ale haftowanie sprawiało jej przyjemność więc haftowała i obdarowywała wszystkich wokoło.
Stanisława Jankowska urodziła się w 1917 roku, zmarła w  2009. Mieszkała po sąsiedzku, w domu stryja mojego męża - była stryja teściową. Okna babci mojego męża i Babci Jankowskiej mieściły się  na pierwszych piętrach i wychodziły wprost na siebie, obie babcie zatem kontaktowały się (jak się później okazało, w wielkiej tajemnicy....) Pewnego razu znaleźliśmy porozrzucane na podwórku cukierki - nasza babcia rzucała je babci - sąsiadce z okna w nadziei, ze tamta je złapie w locie ( dla naszej babci cukierki to największy skarb był,w owym czasie (zbliżała się już do dziewięćdziesiątki....) chciała się więc tym skarbem podzielić z koleżanką.
Jak się tu sprowadziłam i ją poznałam miała już ponad 80 lat, zapominała imiona bliskich i dzień z nocą jej się mylił, i dni tygodnia i wnuki jej się myliły: które domowe, a które przyjezdne... ale ciągle haftowała !!! A że dużo miała czasu to i dużo dzieł powstawało. Rodzona córka nie nadążała z dostarczaniem jej nici i płócien. Pomagała jej w tym moja teściowa, a w zamian zostawała obdarowywana gotowymi haftami. No i tu jest problem bo teściowa wyjechała, a dary tak schowała, że nie możemy ich znaleźć. A, że post obiecałam.... pożyczyłam dzieła będące w posiadani prawdziwej wnuczki Babci Jankowskiej - przyniosła mi ich całą torbę. Nie wiem czy któregoś nie pominęłam....

Kwiat w lewym rogu to aplikacja na kratkowanym materiale, widać tu, że jak ktoś chce haftować to wykorzysta nawet najbardziej niepozorny skrawek.

Bardzo podoba mi się ten haft z makami i chabrami, taki szczery, "od serca", na grubym płótnie, widać,że haftowany z gestem, z rozmachem.... (można haftować z rozmachem? chyba się zapędziłam....wiem, że malować można :-)

Robiła też szydełkowe serwetki, również serwetki haftowane obrębiała szydełkiem. 

Serwetka noworoczna, z życzeniami - zamiast kartki !

 Bzy szczególnie mi się podobają... widać na zbliżeniu, że nici których używała były różnego gatunku - co wpadło Babci w ręce -tym haftowała. 

Poszewka na poduszkę z aplikacjami.

To jedyna serwetka jaką znalazłam w domu, leżała na małym stoliku u teściowej. Widać, że haft dużo wcześniejszy, jeszcze równy, poprawny "hafciarsko". Późniejsze dzieła to istny spontan !!!

Zupełnie przypadkiem odkryłam wczoraj w szkolnej bibliotece książkę Zofii Wróblewskiej "Haft dawny - kolorowy". Są w niej wzory  których używała babcia Jankowska. To wydanie pochodzi z roku 1992, ale wcale nie wykluczone że były wcześniejsze wydania... bo jak pisałam bukiet z makami i chabrami wygląda mi na dużo, dużo starszy..... chyba, że się mylę.... :-)

              Życzę wszystkim robótkowiczkom nigdy nie kończącej się przygody z pasją !!!

Medalion z widokiem na Ren - mit o Lorelei i Candy z Kreatywnym Kufrem.

Medalion przygotowany "w try miga" (z rosyjskiego) na Wyzwanie Kreatywnego Kufra - Mityczne postacie - Lorelei.
Na niedzielny, rodzinny spacer nie poszłam.... przygotowane wcześniej zdjęcie Renu na pulpit "zawiesiłam" i wyhaftowałam.... wcale nie tak szybko, bo kilka godzin to trwało. 

Dlaczego Renu? Ano właśnie....przyznam się, że ucząc się geografii i historii nie przygotowywałam się tak pilnie, jak przygotowuję się do wyzwań Kreatywnego Kufra. 
W mitologii germańskiej, nimfa Lorelei mieszkająca nad Renem, mściła się na rodzie męskim śpiewając żeglarzom, przez co rozbijali się biedni o skały..... Inspirowałam się więc widokiem okolic nadreńskich, mając nadzieję, że tuż za załomem czai się owa mityczna postać, a skałę Loreley widać nawet w spowitym mgłą horyzoncie.... 

Zapraszam do udziału w wyzwaniu !!! 

A w ogóle to Kreatywny Kufer obchodzi właśnie trzecie urodziny i w związku z tym zaprasza na całą serię Candy ze sponsorami. Będzie się działo !!!

,

POLSKIE HANDMADE - WYZWANIE BOŻONARODZENIOWE

Kiedy tylko przeczytałam o Wyzwaniu Bożonarodzeniowym na blogu Polskie Handmade, przed oczami zaczęły mi się pojawiać obrazy kojarzące się z zimą, zamknięte w owal. Oto jeden z nich...
Gile nieodłącznie kojarzą mi się z zimą, a co za tym idzie, ze zbliżającymi się świętami. 
Wisior dobrze wygląda z pewnej odległości, traci podczas dużego zbliżenia... Haft płaski na lnie malowanym farbą akrylową, wykonany w większości jedną nitką muliny. Wymiary 30x40 mm.

A tu pochwalę się maleństwem jakie upolowałam na ulubionym portalu aukcyjnym. Tamborek jest używany 

( lubię przedmioty z duszą, bo mogę sobie wyobrażać, ze używała go jakaś zacna hafciarka ) jest świetnej jakości, i jest naprawdę malutki - ma 12,5 cm średnicy ! Idealny do moich malutkich hafcików.

Magnes na lodówkę z haftowaną wstawką.

Mogę już pokazać światu magnes na lodówkę jaki wykonałam na Siłownię twórczą Turkusowego Hamaka pt. "Kuchnia - sercem domu". Zgodnie z regulaminem nie można publikować prac, nigdzie, do momentu zakończenia głosowania i ogłoszenia wyników.  

 Temat był zupełnie nie w moim klimacie, bo jak tu się ma biżuteria do wystroju kuchni.... już myślałam, że sobie tym razem wyzwanie odpuszczę, ale nagle, tuż przed końcem terminu, mnie olśniło - magnes!!!

 Miałam już płócienko prawie wyhaftowane z myślą o naszyjniku - jak zwykle, ale podkleiłam magnes, zawiesiłam i wystartowałam w wyzwaniu !

 Mąż mnie trochę załamał twierdząc, że nikt nie domyśli się, ze toto ma związek z kuchnią, mogłam listę zakupów np. podczepić.... i nie każdy ma brązową lodówkę.... więc dla pewności zrobił mi napis, coby wszyscy mieli jasność z jakim tworem mają do czynienia. 

Wisiorek z haftowanym winnym gronkiem - motyw jesienny....

Haft z jesiennym motywem... winogrono, winne gronko, późna jesień... jak je zbieramy palce cierpną od zimnej wilgoci...
Zgłaszam go na Candy Wyzwaniowe "Barwy Jesieni". 

Listki wykonane jedną nitką muliny, francuskie supełki - trzema. Wykonany na delikatnym lnie, powierzchnia wstawki: 270x220 mm. Haftowało się tak sympatycznie że już powstaje większa, owalna wersja, tym razem na czarnym lnie. 

A z naszych fioletowych winogron powstaną soki na zimę i jak co roku, mąż będzie  bawił się w robienie wina... to takie jego hobby. Wina nie pije, woli piwo, ale rok w rok nastawia galon.... będzie co rozdawać :-)

Jesienne jarzębiny - tym razem broszka z haftem.

Tak niedawno zaczęło się lato, a już pojawiają się wyzwania o tematyce jesiennej ! No cóż, przeżyło się już różne kataklizmy.... przeżyje się i ten.... 
Tymczasem pozytywna strona jesieni -  Tematyczne Wyzwanie Kreatywnego Kufra - Pory roku: Jesień. 
Pierwsze skojarzenie - "jarzębina, jarzębina, już czerwienić się zaczyna...". No może jednak nie pierwsze.... Najpierw stanął mi przed oczyma mój naszyjnik "Cztery pory roku - Jesień", pasowałby do wyzwania idealnie, ale że twór ma być nowy, nigdzie nie publikowany, więc zabrałam się za haftowanie mikro - jarzębiny. Na wyzwanie zgłaszam broszkę:
 

 Nie byłabym sobą gdybym nie zrobiła sesji zdjęciowej z przymiarką do naszyjnika...
Po wykonaniu haftowanego kaboszonu jak zwykle miałam dylemat: kolejny naszyjnik? czy jednak tym razem broszka. Mam jedną, elegancką bluzkę, która aż prosi się, żeby ją nosić z broszką... i nie wiem jak to się dzieje, ale broszki ciągle nie mam, bo hafcik zwykle ląduje z oprawie do medalionu.... no, do dzisiejszego dnia tak było....