Haftowany medalion z sekretnikiem i strona na Facebooku.

Parę tygodni temu zmobilizowałam się wreszcie i założyłam stronę na Facebooku - co można już było zaobserwować na blogu, w górnym prawym rogu pojawiło się nowe okienko. 
Polubień przybywało, szczególnie ucieszyło mnie setne, więc z tej okazji zapowiedziałam rozdanie - losowanie. 
Zanim je ogłosiłam przybyła kolejna gromadka lubiących. Dziś zamieściłam informację oficjalną, więc zainteresowanych odsyłam na fanpage. 
Prezentem jest medalion z sekretnikiem z poniższego zdjęcia, średnica wstawki haftowanej 20 mm. 

Blogowym obserwatorom, nieposiadającym konta na Facebooku również nie pozostanę dłużna. Candy na blogu wkrótce :-) 

Medalion z kolorową kompozycją, apretura do nici i wielokolorowa mulina.

Naszyjnik zwany przeze mnie kolorowym - z uwagi na mnogość kolorów w bukiecie. Pierwszy który wykonałam w takiej tonacji trochę mnie przeraził, traktowałam to raczej jak zabawę kolorami. Ale okazało się, że ma on swoich zwolenników i dużo później wyszywałam nawet bardziej odważne kolorystycznie. Wymiary 50x33 mm. 

A teraz pochwalę się moim znaleziskiem. Pewnego wieczoru buszując jak zwykle w odmętach Pinteresta natknęłam się na tajemnicze,błękitne pudełeczko z bezbarwną zawartością.

Angielski znam na tyle, żeby szybko połapać się, że jest to mikstura ułatwiająca pracę hafciarkom. Jest to apretura Thread Heaven, syntetyczny specyfik do nici i przędz stosowanych do haftów. 

Zapobiega plątaniu i strzępieniu nitek, a co najważniejsze zabezpiecza kolory haftów przed blaknięciem - dotyczy wyrobów które nie będą prane, a więc idealny do moich naszyjników. Przy czym nie jest to wosk i o ile dobrze zrozumiałam, nie jest też silikon. 

Natychmiast poczułam potrzebę posiadania go. I już mam. Jestem w fazie testów. Ocenę będę mogła wystawić za jakieś kilkadziesiąt lat kiedy będzie widać czy kolory nie wyblakły.

Przy okazji zamówiłam też muliny DMC reklamowane jako wielokolorowe. W oryginale zwane "color variations". 
Wypatrzyłam je na zagranicznych stronach i od tamtej pory rozglądam się za nimi w naszych sklepach, niestety patrzą na mnie jak na kosmitę. 
A sklepy internetowe owszem mają je ale w tych grzecznych kolorkach - tych które przypominają zwykłą cieniowaną mulinę. 

Zamówione przeze mnie kolory to te dwa z lewej - po prawej moja własnoręcznie farbowana mulinka, są do siebie łudząco podobne. Pisałam o niej TU. Mam słabość do cieniowanych nici. Jeżeli firmie DMC nie zależy żebym mogła je sobie kupić, to bez łaski. Ufarbuję sobie własne :-)

Medaliony z makami. Tym razem maki haftowane.

Dawno już nie haftowałam maków, właściwie nigdy nie haftowałam maków na medalionach. 

Te pierwsze nie były przecież wyszywane tylko tekstylne. Chciałam zobaczyć, jak będą wyglądały wyszyte i popełniłam te właśnie, ale.... 

Wydały mi się jakieś blade i mało wyraziste więc przeleżały sporo czasu w ciemnym kącie (jak wszystkie inne, które uważam za nieudane). 

A kiedy już mi przeszła złość i rozczarowanie, podkolorowałam łąkę zieloną farbą (kultową dla mnie) o której pisałam już TU.

No i ta wersja zadowoliła mnie dużo bardziej. Na tyle żeby maki ujrzały światło dzienne. 

Miałam rację? 

Kolczyki z haftem na filcu i dwie powtórki.

Tymi kolczykami przełamałam pewne tabu dotyczące haftowania drugiego identycznego przedmiotu. 
Tak jak nie udawało mi się wykonać kolejnego, takiego samego naszyjnika, tak samo nie mogłam się zmusić do wykonania pary identycznych kolczyków. 
Tym razem jakoś poszło. I powstały. I poszły w świat. Może nie tak daleko - bo do Krakowa. 
Wymiary wstawki haftowanej 18 x 13 mm. Długość całych kolczyków wraz z haczykiem 37 mm. Haft na filcu.

To broszka, powtórka, jak zwykle podobna do poprzednich, ale jak zwykle trochę udoskonalona. Zamówiła ją dla siebie pani Grażyna jako "babciną broszkę".  
Wymiary wstawki haftowanej: 25x18 mm. 

A naszyjnik (z gatunku moich ulubionych) zamówiła swojej córce Kasi. Najdziwniejsze jest to, że Kasia dość dawno temu, jako bardzo młoda panienka chodziła na moje zajęcia robótkowe w Ośrodku Kultury. Teraz jest na tyle szacowną kobietą aby zostać obdarowaną moim naszyjnikiem. Pozostaje mi westchnąć - jak ten czas leci. 
Wymiary wstawki haftowanej 25x25 mm.

Mały medalionik z filcem w tle i stoisko z dziwnymi słodyczami.

Maleństwo, 25 mm średnicy. Haft tym razem na filcu. To taka nowinka, która będzie pojawiać się za każdym razem kiedy będę wykonywać jakąś miniaturkę.  

W czasie wakacyjnych wędrówek po Warszawie na takie stoisko nagle się natknęłam. A że lubię starocie to się zatrzymałam i oczom nie wierzę. 
Wokoło roznosił się cudny zapach wanilii, kakao... dobrych parę sekund trwało zanim zorientowałam się, że zardzewiałe przedmioty to nie wykopaliska, a słodycze z czekolady pokrytej patyną !
Naszym ochom i achom nie było końca... tylko zapomniałam nazwę firmy, a obiecałam reklamować !

Naszyjnik z malinowymi różyczkami i chwalę się cebularzami.

Naszyjnik z różyczkami w kolorze... malinowym? Na czarnym lnie. Wymiary wstawki haftowanej  30 x 40 mm. Jak w większości wypadków trafił do właścicielki w oprawie antycznej. 

Cebularze chodziły za mną już długo. Za cebulą specjalnie nie przepadam, ale ciasto drożdżowe i sam fakt, że potrawa ma korzenie żydowskie... hmm

Spontanicznie, po śniadaniu nastawiłam w  automacie do chleba ciasto drożdżowe z przepisu dołączonego do urządzenia na "małe bułeczki". Do zwykłej mąki dodałam trochę razowej i łyżkę otrębów orkiszowych. 

Potem dopiero zaczęłam poszukiwania inspiracji do farszu. Wybór padeł na bloga Smaczna Pyza. U niej też podpatrzyłam patent na zrobienie wgłębień przy pomocy szklanki. 

Do usmażonej cebuli dodaje się śmietanę i tu olśniło mnie. Zapach który powstał przypomniał mi coś czym polewało się u nas potrawy z ziemniaków: cebula smażona na smalcu własnie ze śmietaną - charakterystyczna dla kuchni litewskiej.  Przeczesałam pół internetu, ale nazwy tej omasty nie znalazłam.

Wprawdzie na Suwalszczyźnie cebularze znaną potrawą nie były, ale coś tam wspólnego jednak jest.  

Po upieczeniu wysłuchałam szeregu cennych wskazówek, od domowników.

Maleństwo: 
- "Nie smakują mi, nie będę tego jadła" ( pizzy też nie jada, więc mnie to specjalnie nie zdziwiło) 
Młody:
-  "Dlaczego tak dużo cebuli? zjadłbym wszystko tylko żeby sera więcej było, a nie cebuli"
Mąż: 
- "Fajne, szkoda tylko, że bez mięsa"
Najstarsza:
- "Zrobisz mi takie jak przyjadę? Ale cebulę wydłubywać będę." 

Spokojnie, jestem przyzwyczajona. I dobrze, że więcej dla mnie zostanie. Jestem zachwycona ich smakiem. 

Owalna łąka na malowanym lnie i zabytek z PRL-u.

Takich łączek zrobiłam już kilka, wszystkie różniły się nieznacznie - to wyjaśnienie na wypadek gdyby się okazało, że taki medalion już się tu pojawił. Testowałam bazy w różnych kolorach, ale ostatecznie łączka znalazła właścicielkę w srebrnej oprawie. Powierzchnia wstawki haftowanej 30x40 mm.

A tu taka mała ciekawostka z czasów PRL-u. Wpadł mi niedawno w ręce, zabytkowy już kupon lnu z nadrukowanym fartuszkiem, wystarczyło go tylko zgrabnie obszyć (raczej lamówką) podoszywać paski i fartuszek kuchenny gotowy. 
Kupowało się to na metry. Mam też gdzieś zachomikowaną poszewkę na poduszkę w podobnym stylu.
A z dzieciństwa pamiętam gotowe ściereczki szyte z takiego właśnie drukowanego lnu. 
Już nie pamiętam co na nich było, ale był to na pewno taki gotowiec, z tym, że firma (zapewne jakaś spółdzielnia) zmieniła plany i kupony zamieniła na ściereczki.

W pierwszym odruchu też zamierzałam materiał pociąć i przeznaczyć do nauki szycia dzieciom, ale jakoś tak sentymentalnie mi się zrobiło i zamiaru zaniechałam.

Moja pierwsza Tilda i naszyjniki kwadrtowe.

Już jest. Moja pierwsza lalka Tilda. Zawsze mi się podobały, ale nie czułam potrzeby ich tworzenia. Przy okazji warsztatów szycia lalek szmacianek z dziećmi postanowiłam je zadziwić i uszyć takiego chudzielca. 

Dzieci oczywiście były zszokowane, szczególnie nie mogły uwierzyć, że dziwna głowa lalki to celowy zabieg twórcy wykroju. "No i po co te długie nogi? I na pewno Pani nie zrobi jej buzi? "

Muszę tu nadmienić, że moi podopieczni nie mają częstego kontaktu z internetem, nie są też bywalcami kiermaszów z rękodziełem - tego typu lalki widzieli po raz pierwszy. 

Maleństwu nie przypadła do gustu - zdecydowanie woli tą o ciałku kształtem zbliżonym do ludzkiego. Pisałam o niej w przedostatnim poście. 

I takie miałam zamówienie powtórkowe. Zawieszki o wymiarach haftu 2,5x2,5 cm. 
Jesień jako powtórzenie wykonałam po raz pierwszy, aż się zdziwiłam, że ktoś zechciał być posiadaczem tej pory roku. 
Ale może lepiej wspominać jesień z astrami niż cieszyć się tym co mamy za oknem - zimę z błotem zamiast śniegu.

Muszę też pochwalić się wygraną w zabawie  u Dominiki z pracownigarderoba. Wygrałam srebrną bransoletkę, która zostanie wykonana specjalnie dla mnie ! 

Róże i bzy na lnie oraz zabawy włóczką i motowidłem.

Medalion - róże i bzy na czarnym lnie. Haftowałam jakiś czas temu, wysłany w świat, mam nadzieję że cieszy nową właścicielkę. Powstała wtedy cała seria podczas testowania lnianej muliny DMC o której pisałam TU.

W oko wpadła mi zabawa Art - Piaskownicy, FOTOgra - wełna. Na szczęście nie trzeba pokazywać gotowej pracy z wełny i nawet wełna, jak dobrze zrozumiałam, nie musi być prawdziwa ... więc pokazuję moje poczynania z włóczką o nieznanym składzie.

Kiedy tylko dostanę w ręce dzianinę o wątpliwej urodzie zaraz przeznaczam ją do recyklingu, który zwykle kończy się na pruciu, prostowaniu, praniu. 

Przędza jest mięciutka, słabo skręcona, miałam skrytą nadzieję, że ma domieszkę jakiegoś szlachetnego runa: angory, wełny jagnięcej...? ale być może jest to tylko zwykLa bawełna - dość długo wysychała po praniu.

Urządzenie widoczne na zdjęciu to zabytkowe motowidło, który pożyczyła mi uczennica. O ile dobrze pamiętam dostała go od sąsiadki, a ta znalazła go w starym, poniemieckim (pomazurskim) domu.

Medalion okrągły i szycie lalek przytulanek.

Medalion znowu okrągły, ja najbardziej lubię owalne, ale coraz częściej spotykam zwolenniczki okrągłych. Tło czarne, lniane. Średnica 3 cm. Oprawy przymierzone dwie, w obu mu do twarzy.

A ten tutaj to "człowiek" - tak orzekły dzieci. Powstał trochę w biegu jako praca przykładowa - lalka. Wymyśliłam tym razem  warsztaty szycia lalek przytulanek. Żadne dziecko nie widziało w nim "lalki" tylko człowieka właśnie. 
I tu zaobserwowałam ciekawe zjawisko: ten nagi i bezbronny człowiek wzbudził niesamowite, ciepłe uczucia u dziewczynek. Chciały od razu go przytulać, ubierać, układały na pogniecionej resztce tkaniny z której powstał, tak aby nie leżał na zimnej ławce.
To wszystko pomimo, że bez twarzy, włosów? (a może właśnie dlatego). 
Będzie ich więcej, dopiero się rozkręcamy.

Wykroju szukałam oczywiście w internecie, ale ten wpadł mi w ręce zupełnie przypadkiem. Przeglądałam książki wyrzucone na makulaturę z biblioteki i znalazłam "Płomykowe kroniki lata 1922-1939" wydaną w 1984 roku. Lalka została nazwana przez autorkę "Płomyczanką". 

Wykrój pochodzi z lat 1927/1928. Miałam pewien kłopot z rozmiarem ponieważ forma podana była w "naturalnej wielkości" a że to przedruk, nie wiedziałam jaka była ta oryginalna wielkość gazetki... może ktoś pamięta?
Lalkę zrobiłam 1:1 wg książkowego wykroju.