Szydełkowe podkładki i miętowe zawieszki serduszka.

Dawno temu, już nie pamiętam jak dawno, Ania (z Kreatywnego Kufra) zamówiła u mnie szydełkowe drobiazgi do dekoracji swojego domku, tonacja miała być różowa, miętowa, szara. 
Szarego jeszcze nie zrobiłam nic, więc wysłałam Ani to co już miałam, resztę doślę później.
A że robiłam to w pośpiechu.... to dopiero na drugi dzień przypomniałam sobie, że nie zrobiłam zdjęć. Zrobiła je dla mnie Ania, dlatego są takie inne. Prawda, że cudne stylizacje?

Naszyjnik z haftem na białym tle i wspomnienia o dziwnym roku bez grzybów.

Pokazuje zaległości (nadal). Medalion ten nie doczekał się solowej prezentacji, więc pokazuję teraz. Widać go było na jakimś zdjęciu zbiorczym, w poprzednich postach, gdzie z większym urobkiem wyszłam w plener. Pokazuję żeby lepiej było widać... mało haftuję z jasnym tłem (bo obserwuję preferencje i się do nich dostosowuję ) ale ten znalazł swoją "panią"  w oka mgnieniu. Pani spojrzała - i już go nakładała na szyję, a było w czym wybierać....

Jak to często u mnie bywa - wymyśliłam (wynalazłam) coś, a za chwilę się okazało, że nie ja pierwsza, że już ktoś coś takiego robi. Tak było z  opieńkami, których mieliśmy w ubiegłym roku kilka wiader z własnej działki. Wysypały się nad rzeką, obok piaskownicy Maleństwa, w malinach.... 
Najpierw zbieraliśmy sami, potem zapraszaliśmy znajomych na "prywatne grzybobranie". W tym było tylko jedno pokaźne wiadro, więc wzorem ubiegłego roku smażyłam odgotowane kapelusze, jak kanie, obtaczane w jajku i bułce tartej. A że wyszło tego krocie to zrobiliśmy zalewę octową i wyszło osiem słoiczków marynowanych opieńków. Są rewelacyjne, zalewa delikatna, żadnych objawów typowej ślimakowatości. Bez zalewy też są świetne, znikają błyskawicznie, ze smażeniem trochę gorzej bo każdy kilkukrotnie przewracam żeby dobrze wysmażyć. 
Rok 2014 dla grzybiarzy (Mąż) był wyjątkowo dziwny. Nie mieliśmy nic nadającego się do suszenia. Raz wiadro rydzów i raz wiadro opieńków - to wszystko. Zapomniałabym ! mieliśmy też  jednego koźlarza z którym nakarmiłam całą rodzinę - oczywiście mieszając z jajkiem i trzy kanie, które przy bliższych oględzinach okazały się robaczywe. I żeby było jeszcze dziwniej ludzie tu i ówdzie - w niedalekiej okolicy, donosili o ogromnych zbiorach borowików, zdjęcia załadowanych bagażników pojawiały się na fb. Ale u nas nie padały deszcze....

Naszyjnik z haftem na bardzo starym samodziałowym płótnie.

Naszyjnik z haftem na bardzo starym samodziałowym płótnie, powstał jako praca przykładowa na wyzwanie tematyczne Kreatywnego Kufra, Film: "Gnijąca Panna Młoda". Kolorystyka, moim zdaniem oddająca zwiewną, delikatną (niebiesko - siną) bohaterkę filmu, jak również pasująca do dni zadumy jakie właśnie przeżywamy (oczywiście mam na myśli nie Halloween, a dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki).

  
Szczególną frajdę sprawiła mi okazja do wykorzystania pradawnego płótna które znalazłam w domu rodzinnym, w pradawnej szafce chrupanej przez korniki, w pradawnym pomieszczeniu, (które właściwie zostało już wyłączone z użytku, a jest "doklejone" do domu) zwanym pieszczotliwie "kapciorą". Dlaczego kapciorą? może dlatego, że mój dziadek był szewcem i w przybudówce tej miał swój warsztat i leżały tam buty... (kapcie) ? Słowniki donoszą, że w gwarze uczniowskiej kapciora to zaplecze klasy.

Tu zrobiłam zdjęcie przed przycięciem żeby uwiecznić to niesamowite płótno, z wyraźnym prostym splotem. Widać również przebarwienia i przybrudzenia, wiedziałam że jak je utnę nie będą już tak widoczne. Widziałam na blogach próby postarzania przy pomocy wywarów z kawy czy herbaty, miałam tyle szczęścia, że stare płótno mojej babci czekało aż je znajdę i czas dokonywał na nim przebarwień. Zostało go jeszcze sporo więc pojawi się oprawione w naszyjnikach jeszcze nie raz.

A przy okazji przypomnę, Projektant/-ka Kreatywnego Kufra pilnie poszukiwana !

Czapeczka krasnal ze starego sweterka - jak uszyć?

 ... w zasadzie nie będzie o tym jak uszyć (bo to każdy dysponujący odrobiną wyobraźni sam ogarnie) ale podpowiem jak zszyć. 
Zaczynając od początku..... gromadzę sweterki, za małe, sprane, nielubiane, ale ze szlachetnym składem. Takie alpakowe, kaszmirowe, z angory, z lamy, wełny jagniąt, bo dzianinę kocham i mam do niej słabość przeogromną. 
A w głowie tysiące pomysłów: co z nich zrobię żeby przedłużyć im życie, albo nadać drugie. Babcia Zosia właśnie uprała - ku mojej uciesze, a własnej zgryzocie - swój, bardzo ładny sweterek, w zbyt gorącej wodzie. Zmniejszył się o kilka rozmiarów. 
Zimno się zaczęło robić, a ubiegłoroczne czapeczki Maleństwa gdzieś w "dobre miejsce" wyniosłam na lato.... i nie ma. Powstała więc szybka czapeczka smerfetka - jeszcze takiego modelu  nie mieliśmy. Szyta naprawdę w biegu i na kolanie... a zszyta za pomocą szydełka i cieniutkiej włóczki.

Kolorystyka czapeczki pasuje idealnie do wyzwania na blogu Szuflada - Fiolety.  Praca musi zawierać minimum trzy kolory z palety, a w naszej czapeczce są chyba wszystkie wskazane, a nawet jeszcze kilka odcieni wrzosów, lila i purpury !

 Moja nowa maszyna, owszem ma igłę do szycia dzianin, ale z doświadczenia wiem, że ustawianie ściegu zajęło by mi więcej czasu niż zszycie jej ręczne.

 Użyłam więc mojego patentu z odległej młodości, gdy to robiłam sweterki "na zamówienie" i szwy łączyłam szydełkiem. Dużo później trafiłam na tą metodę w książkach dla dziewiarek (których wtedy nie miałam). 

Najpierw połączyłam dwie warstwy łańcuszkiem, albo oczkami ścisłymi - zależy z której strony na to patrzeć. A wracając obrębiła półsłupkami co daje imitację ręcznego ściegu overlockowego. 






10.10.2014
Sprostowanie. Babcia Zosia umie prać sweterki. Wyjechała na wycieczkę. Pranie w pralce nastawił Dziadek i stąd wziął się sweterek do recyklingu.
Ps. Mam nowa maszynę ! Nie tą o której pisałam - ta była kupiona latem. :-) Mam znowu nową !

Naszyjnik z haftem w szarościach na wyzwanie Art-Piaskownicy i Kreatywnego Kufra.

Do ponownego szybkiego pojawienia się na blogu zmobilizowało mnie wyzwanie Kreatywnego Kufra, po raz pierwszy, połączone z wyzwaniem Art- Piaskownicy. Należy przygotować dzieło w kolorach: czarny, biały, szary - w odcieniu który nie będzie podobny do czarnego i dowolny kolor: różowy, żółty, zielony, niebieski itp. Oto moja praca przykładowa: naszyjnik z haftem na białym lnie, powierzchnia wstawki 2,5 cm x 2,5 cm. Zapraszam do udziału w wyzwaniu !

 

Pochwale się też dziełem Męża, wykonanym dzięki mojej inicjatywne i z niemałym udziałem zbiegów okoliczności - które doprowadziły do powstania portretowego zdjęcia syneczka. A było to tak: namówiłam wszystkich członków mojej rodziny na udział w warsztatach fotograficznych odbywających się w czasie wakacji w naszym GOK-u. Warsztaty miał poprowadzić sympatyczny miejscowy fotograf Radosław Nowacki. Na miejscu okazało się że sprawił nam niespodziankę i zaprosił do współpracy  fotografa wydawnictwa Zwierciadło - Rafała Masłowa (tego od nagrodzonego zdjęcia D. Passenta o którym zainteresowany powiedział, że wygląda na nim gorzej niż w rzeczywistości) - przebywającego na Mazurach w ramach urlopu. No i tenże wielki fotograf wybrał na warsztatowego modela syneczka mojego i na nim objaśniał nam tajniki fotografii portretowej (pękałam z dumy).  Zdjęcie jakie nam pozostało na pamiątkę tych okoliczności przykazałam Mężowi umieścić na naklejkach na zeszyty szkolne, które to już sam Mąż, beż mojej pomocy (no może z małymi konsultacjami)  zaprojektował i wykonał na specjalnym najlejkowym papierze.

I pomysł na czarny bez na zimę. Soki, syropy znają wszyscy, ale trafiłam na (jak dla mnie) coś zupełnie nowego. Suszone owoce na zimową herbatkę. Suszyły się trochę długo, raz na słońcu, raz w piekarniku... ale kiedy wyschły okazało się, że było warto. Napar jest słodki, z miodowym posmakiem. Zupełnie nie ma tej cierpkości, która w sokach czasem aż parzy język. Mam nadzieje że zachował swoje lecznicze właściwości. 

I nagrodą wygraną w konkursie się pochwale. Ełckie Supermamy ogłosiły na fc konkurs na najciekawsze zdjęcie z udziałem ich ulotki. Wysłałam zdjęcie zrobione z gigantyczną pszczołą z naszego parku owadów. 

Zajęłam trzecie miejsce i odebrałam taka oto niespodziankę.

Bardzo, bardzo Supermamom dziękuję. Oprócz firmowego zestawu Lirene dostałam też smycz i długopis z urzędu miasta, krem do pupci Bepanthen, próbki dla niemowlat: płynu do mycia butelek, płynu do kąpieli oraz wkładki laktacyjne !

Zawieszka, naszyjnik z haftem na babcinym lnie.

No i jestem po długiej przerwie. Na haft nie mam czasu nadal więc nadal pokazuję zaległości pochodzące jeszcze z wiosny chyba... Zawieszka z haftem na starym lnie w naturalnym kolorze.  2,5 x 2,5 cm - powierzchnia haftu. Dlaczego starym? Ano znalazłam babciną serwetkę obrobioną szydełkową koronką. Takie to było mizerne, sprane, ale len był piękny, z gęstym splotem.... to postanowiłam nadać jej drugie życie, a ile tych żyć z niej wyjdzie !!! ....kilka na pewno - ale to dopiero jak wena wróci.

Tu w towarzystwie dwóch innych nowości, ale o nich w późniejszym czasie. Ten czarny już znacie.

Czas i wena to może są cały czas. Tylko rozsądek nakazuje zająć się tym co każda szanująca się gospodyni robi o tej porze roku. Czarny bez już w słoikach w postaci soku na przeziębienia, jabłka (zdobyczne) opanowałam wczoraj... jeszcze gruszki (też zdobyczne) czekają - będą w syropie, bo Menż tak sobie życzy - cukier ma się lepić to będzie zadowolony.
Wiecie co to "spalonka"? Też nie wiedziałam. Dopiero jak się tu sprowadziłam, na "ziemie odzyskane" (czy odzyskane to dobre słowo?) zostałam uświadomiona. Po wojnie ludność tak nazwała opuszczone przez Niemców (czy na pewno byli to Niemcy? czy Mazurzy?) gospodarstwa rolne. Domy spalone, ograbione, a drzewa żyły nadal swoim życiem.... i o dziwo przez nikogo nie przycinane, nie opryskiwane.... rodzą do dziś najpyszniejsze, najzdrowsze, najbardziej aromatyczne jabłka, gruszki, śliwki. Dziś czasem po tych gospodarstwach nie ma śladu,a tu i ówdzie można trafić na skupisko krzaków z których wyrasta drzewko owocowe.

Naszyjnik z haftowanymi różami, odwiedziliśmy Gołdap i o deserze ze ślimaków winniczków.

Niestety osoby najbliższe muszą okazać najwięcej cierpliwości w oczekiwaniu w kolejce na naszyjnik. Pierwsze z moich haftowanych dostały się moim mamom (rodzonej i chrzestnej). 
O ile ta druga wyglądała na uszczęśliwioną i nie wybrzydzała - ta pierwsza powiedziała, że chce inny. Potem przy każdym, który jej pokazałam (przynajmniej przy większości  z nich) twierdziła, że chce właśnie taki. 
Kiedy znużona czekaniem oznajmiła, ze nie chce wcale.... zmobilizowałam się i dałam do wyboru kilka różanych na czarnym tle. Jakoś nie do końca się zrozumiałyśmy, bo po oprawieniu okazało się, ze myślała że będzie okrągły... no cóż, kolejne wyzwanie w kolejce.

Niedawno odwiedziliśmy Gołdap. Odwiedzamy dość często, jak na miasto na końcu świata.... Mężuś ma tam groby dziadków i dużo rodziny. Tym razem zwiedzaliśmy sami, rodzina jak to bywa z dużymi rodzinami.... miała swoje (odmienne) plany. 
Rzecz niesamowita.... wiedziałam, że jest tam wyciąg krzesełkowy na Piękną Górę..... ale nie śmiałam nawet myśleć, że jest czynny latem ?! 

. 

Sporty zimowe to nie dla mnie, więc się nim wcześniej nie interesowałam. Wjechaliśmy na górę, a tam kolejna niespodzianka ! obrotowa kawiarnia ! właściwie to jej podłoga jest obrotowa, pełen obrót dokonuje się w czasie 50ciu minut, akurat starczyło czasu na zjedzenie pysznych deserów lodowych i znudzenie się dzieci.

Odwiedziliśmy jeszcze pijalnię wód leczniczych i mineralnych, tężnię (jesienią  widzieliśmy je w budowie, taki ogromny drewniany inhalator rozpylający sól w powietrzu), zaliczyliśmy plażę w Leśnym Zakątku nad jeziorem Gołdap, zjedliśmy kartacze patrząc na fontanny w centrum i ciemną nocą dotarliśmy do domku. Wycieczka jednodniowa. Bardzo udana. 
Niestety nie udało się na nią umówić z moimi rodzicami - upał był niemiłosierny - w taka pogodę nie ruszają się z domu. Nie poznali jeszcze uroków klimatyzacji w samochodzie.  

A na tym zdjęciu syneczek konsumuje niedzielny deser. Nasza rodzina jest rozmiłowana w jedzeniu wszystkiego co da się skonsumować... Syneczek szczególnie uwielbia owoce morza. Zamarzyły mu się ślimaczki winniczki.... i niestety trochę rozczarowały. Żadnych wyjątkowych doznań kulinarnych, bagienne w smaku. Gdyby nie ziołowo czosnkowe masełko.... nie do przełknięcia. Syneczek, ten wielki miłośnik kalmarów, raków, krewetek... z wielkim obrzydzeniem wyjadał najmniejsze, mnie trafił się największy okaz ... i tu przestrzegam przyszłych smakoszy, duże są wyjątkowo "fu" - kaszowate i rozlazłe. Te mniejsze konsystencją przypominały gulasz z serduszek drobiowych.

Do następnego naszyjnika !!! Do następnej letniej podróży !!!

Naszyjnik z haftem brązach i podróże, nieduże....

Medalion w brązach. Listeczki dostały obwódki w kolorze starego złota, pasujące do antycznej bazy. 
Powierzchnia haftu 30 mm x 40 mm - tak dla przypomnienia. 
Niedawno spotkałam osobę, która na widok moich naszyjników zdziwiła się "takie malutkie?".... widziała zdjęcia zbliżeń na Facebooku i zastanawiała się jak nosić na szyi coś tak dużego, mocno była zdziwiona widząc ich prawdziwy rozmiar !

A skoro przy temacie spotkań osób i naszyjników..... spotkałam też Panią, która na mój widok powiedziała: "Nie znam twarzy, nie znam nazwiska, ale wiem kim Pani jest ! po naszyjniku mnie rozpoznała .... (mamy wspólną znajomą). 

Połowa wakacji już za nami. Wiem, że już nie zdążę nadrobić wszystkich, całorocznych zaległości, że nie wykonam prac które zaplanowałam. I już mnie to nie stresuje. Przez ponad dwa tygodnie lipca budziłam się z przekonaniem, że "muszę" i zasypiałam wiedząc, że "nie dałam rady". Teraz już odpoczywam. Nic nie muszę. Nikt nie goni.
Z relacjonowaniem podróży też mocno się spóźniam. Drugiego dnia po wypadzie w rodzinne strony, pojechaliśmy na zachód od domu...... do Giżycka. 
Mieszkam tu tyle lat i dopiero pierwszy raz płynęłam statkiem. 
O tym płynęłam:

Było super. Dzieci zachwycone.... niestety tylko w jedną stronę. Kiedy tylko zauważyły, że statek zawrócił i płynie tą samą drogą natychmiast zaczęły się nudzić. 

Ciekawostka z rejsu. Na statku jedyne WC, czekam w kolejce, moja dwójka, młoda angielka z gromadką, czekamy długo.... dzieci piszczą, chcą siku.... czekamy..... wychodzi mężczyzna, dorosły człowiek, wchodzimy, a tam..... ciężko od dymu papierosowego.
Ech.... czy to starość, czy jakaś odmiana nerwicy, zauważyłam u siebie uczulenie na ludzi..... nie wszystkich, ale czasem zamieram ze zdziwienia....
Inny przykład? Malutki chłopczyk na plaży wyciąga siusiaka, zauważa to jego mama. Nie, nie zabrała małego na trawę. Wniosła dziecko do wody (gdzie kapiemy się my, inne dzieci...) i pomogła mu się wysiusiać. Czy to jest normalne? Czy ja się robię wredną wiedźmą....?  

Przykłady mnożyć? Miejska, letnia impreza. Obok nas siedzi dostojna  Pani ze swoimi dziećmi. Mają cukierki od sponsora, moje dzieci też dostały. Odchodząc z zajmowanego miejsca nie zabrały papierków po swoich cukierkach. Pani nie zauważyła? 
To czemu ja widziałam, od samego początku, jak otwierały, jadły i rzucały na trawę pod nogi. Może jestem nadwrażliwa. Może trzeba się leczyć....?

Wracając do rejsu. Wypłynęliśmy z Jeziora Niegocin, Kanałem Łuczańskim, na Jezioro Kisajno. 
Fajnie było przepłynąć obok mostu obrotowego. Zwykle staliśmy w kolejce aut czekających na otwarcie mostu....(Giżycko to dla nas miasto gdzie jeździmy na zakupy, odwiedzić znajomych, do lekarza....) tym razem było odwrotnie - mamy zielone światło - na wodzie!!!

A to już widoki na Jeziorze Kisajno. 

 Do następnego naszyjnika !!! Do następnej wyprawy !!!

Kogucik łowicki - haftowany i podróży po Suwalszczyźnie ciąg dalszy.

Medalion z haftowanym kogucikiem na wyzwanie Kreatywnego Kufra pt. Podróże - Łowicz. Całe życie na hasło Łowicz, przed oczami pojawiał mi się kogucik wycinankowy, toteż i tu postanowiłam zastosować ten motyw, a przy tym kierowałam się kolorystyką tkanych łowickich zapasek - pasiaków. Wyszło sielsko, ludowo, tak jak lubię....jak ja dawno nie słyszałam piania koguta o świcie...!?

Pozostając przy temacie sielskości....w sobotę kontynuowaliśmy podróże po Suwalszczyźnie, a dokładniej po Sejneńszczyźnie, a nawet wyskoczyliśmy za granicę, po drodze nam było - jadąc do rodziców.  
Kiedy jeszcze Sejny nie miały dużego marketu, a Łoździeje miały ich kilka bardziej opłacało się skoczyć na zakupy do sąsiadów niż tułać się 30 km do Suwałk. 
Zdjęć strony Litewskiej (byliśmy w miasteczku Łoździeje) jakoś nie zrobiłam, zagapiłam się..... ale za to mogę zachęcić Was do wypadu pokazując zdjęcie moich zakupów.

Cóż my tu mamy.... jogurt w woreczku, wafelki typu oblaty, obarzanki (mają ogromny wybór) prażynki ziemniaczane - wielka paka, ser do rwania, ośmiornice w puszeczkach (opakowanie zawiera 3 puszeczki) przekąski z kalmarów, krabów, krewetek - wszystko to przysmaki moich dzieci, w szczególności syneczka. Sobie kupiłam klej PVA - w buteleczce z małym dziubkiem. 
Czegoś może nie być na zdjęciu, bo zostało pochłonięte po drodze..... Za wszystko zapłaciliśmy 51,66 lita. Lity można zakupić tuż przy granicy, kantorów jak mrówek.... płaciliśmy 1,20 za Lt. 
Jeżeli kogoś zwiedzającego Suwalszczyznę zachęciłam do wypadu "za granicę" to przypominam, że granicę (od momentu przystąpienia do układu z Schengen) przekraczamy bez zatrzymywania się, musimy mieć przy sobie dowody osobiste, lub paszporty, to samo dotyczy dzieci.
Byliśmy na Litwie może pół godziny.... 
Jako ciekawostkę podam za Wikipedią: "Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę i Litwę powiat sejneński został w 1919 roku przedzielony granicą, w związku z czym obszar gminy Łoździeje znalazł się w państwie litewskim." 

Po obiedzie odwiedziliśmy Cioteczki z Krakowa przebywające na działce niedaleko Kukli. Spotkanie rodzinne zaplanowałam na łonie natury, na plaży jeziora Pomorze. Nie wiem czy innych też zachwycają takie klimaty, ale ja rozpływam się na widok łabędzi pływających niedaleko moich kąpiących się dzieci... 
Słońce już było nisko, bo my tak mamy, że nad jezioro to zawsze po południu. Unikam palącego słońca i tłoku. Jedyny mankament to rozzuchwalone ryby ocierające się o nogi, bo wreszcie mają spokój... 

Męża zachwyciła Wioska Gliniana przy ośrodku wypoczynkowym..... mnie i dzieci zresztą też.... trudno się nie zachwycić, okrągłe domki z gliny, położone w lesie, robią niesamowite wrażenie. Domki można oczywiście wynająć..... sprawdzałam cennik - jak dla nas zdecydowanie za drogo :-) ale oko nacieszyliśmy.

A skoro nadal jesteśmy przy klimacie - sielsko, wiejsko, anielsko to zaprezentuję studnię z mojego rodzinnego podwórka....ozdobioną przez mojego ojca - plastyka ;-) prawda, że urocza?  

Szydełkowa zawieszka - koniczyna i o zwiedzaniu Suwalszczyzny.

Koniczynka szydełkowa, w roli zawieszki, na  Wyzwanie Motyw - Koniczyna Kreatywnego Kufra.
Usztywniona na blaszkę przy pomocy lakieru akrylowego do parkietów (używałam go też do zabezpieczania i usztywniania wikliny papierowej i decoupage). Uszko do zawieszki jest ze srebra,a włóczka to ta cudowna przędza alpaki z jedwabiem (zrobiłam z podwójnej, bo jest cieniutka) - ze sklepu Art-Bijou.

W ostatni weekend zwiedzaliśmy to i owo - tak jak najbardziej lubię czyli najbliższe okolice. Umówiliśmy się z moimi rodzicami na rodzinne zwiedzanie - zrobiliśmy wypad na Suwalszczyznę. Oni nadjechali ze wschodu, my z zachodu - (tak w uproszczeniu)...spotkaliśmy się w połowie drogi.

Aż wstyd powiedzieć, ale miejsce zetknięcia się trzech granic (Polski, Litwy, Rosji) oraz dodatkowo granicę województw warmińsko - mazurskiego i podlaskiego mijaliśmy wielokrotnie jadąc z Gołdapi do Sejn. Pokazywałam dzieciom z samochodu, ale jakoś nie przyszło nam do głowy, żeby się zatrzymać.
A tym razem miła niespodzianka. Malutki parking, bileciki, autokar z zagranicznymi turystami, przekrój ras i tygiel języków - wszyscy na tym naszym "końcu świata" czekają w kolejce żeby zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie w takim wyjątkowym miejscu. 

Ale uwaga !!! Tylko część Polska i Litewska jest taka przyjazna. Tablica informuje, że wstęp na stronę Rosyjską jest zabroniony, nie można stanąć na rosyjskiej części obelisku,
a nawet nie można robić zdjęć kierując aparat w tamtą  stronę! 
Nasze ruchy śledziła kamera zamontowana na wysięgniku przez rosyjską straż graniczną. "Big Brother"- jak powiedziała przewodniczka do turystów z autokaru.

Po drodze wpadliśmy pokazać dzieciom wiadukty w Stańczykach. Mosty powstały przed pierwszą wojną światową i zadziwiają swoim rozmachem. Trudno przy dzisiejszej technologii wyobrazić sobie jak wtedy poradzili sobie budowniczy zalewając betonem konstrukcję wysoką na 36  i długą na 180 metrów !!!
Kiedyś biegła tu linia kolejowa Gołdap - Żytkiejmy.
Jak byłam tu ostatni raz (dawno to było) miałam możliwość obserwowania skoków na bungee. Stałam za plecami osoby, która miała skoczyć i ....przysięgam, czułam jej strach!!! A potem usłyszałam krzyk rozpaczliwy nieszczęśnika i świst spadającej liny!!!
Teraz teren trafił w ręce prywatne i skoki już się tu nie odbywają.
Zaglądamy, co też tam jest w dole.....

A w dolinie pod wiaduktami płynie rzeczka Błędzianka. Wygląda jak leśny  strumyczek, malutka i niepozorna, a nad nią takie kolosy !!!

Potem zjedliśmy obiad w Jeleniewie, w restauracji "Pod Jelonkiem" na punkcie której mają pozytywnego bzika moi rodzice. Odkąd pierwszy raz trafili w to miejsce jeżdżą tam na kartacze. Cóż to takiego kartacze? to temat na kolejny post (zdjęcia jeleniewskich kartaczy ma Mąż w swoim telefonie, nie mogę ich wyegzekwować więc cierpliwości)...

A wiecie, że podobno północne krańce Mazur należą do najrzadziej odwiedzanych zakątków kraju? Ciekawe czemu w takim razie restauracja była oblegana przez takie tłumy .... (bo to już Podlaskie?)
Pomimo tłoku zostaliśmy obsłużeni bardzo szybko, wręcz błyskawicznie !
Po obiedzie (Mąż zjadł 2,5 porcji) mobilizując resztki sił podjechaliśmy pod ośrodek Szelment, obejrzeliśmy profesjonalny parki linowy ze skałką wspinaczkową i górę na której zimą można zjeżdżać na nartach (jest wyciąg), a w tym roku ma być oddany wyciąg nart wodnych ufff dobrnęłam do końca opowieści.....
tu pożegnaliśmy się z moimi rodzicami i odjechaliśmy: oni na wschód, my na zachód.

A cała Polska i tak ruszy nad morze - jak co roku !!!